بررسی رابطه آبنماها با کیفیت عملکری و بصری

بررسی رابطه آبنماها با کیفیت عملکری و بصری آب به عنوان يکي از اساسي ترين عناصر منظر در شکل گيري فضاهاي شهري تاثير بسزايي دارد. شناخت ويژگي هاي آب به تشخيص معيارهاي مناسب براي ارتقاء کيفيت آبنماها منجر مي شود. ويژگي هاي ذهني و بصري آب بصورت همزمان در طراحي اثرگذارند. آب به عنوان يكي از عناصر اصلي باغ در طول تاريخ، رابطه تعاملي و بنياديني با فرم و سبك باغسازي برقرار كرده است. خلق گردشگاه های عمومی که جزیي از پروژه های شهرسازی قرن هجدهم فرانسه و با انگيزه سياسی بود و ساير کشورها نیز متأثر از اين حرکت اجتماعی و دموکراتيک، اقدام به ساخت پارک های شهری نمودند. لزوم زيباسازی اين گونه فضاها در سال های اخير، موجب استفاده از قابليت های آب در طراحی منظر برای ارتباط با مخاطب و ايجاد جاذبه های حسی و ادراکی شده است. با توسعه شهری وافزایش جمعیت شهرهای مسلط و بزرگ جهان سوم، مناطق حاشیه نشین نیز به سرعت افزایش می یابد. تبريز به عنوان يكي از كلانشهرهايي است كه درگير با مسأله حاشيه نشيني است، و اين فقط محدود به مناطق حاشيه نشين نمي شود بلكه كل شهر را متأثر ساخته است، به طوري كه پيامد آن بروز انواع ناهنجاريها در زمينه شهرنشيني است. از این رو لزوم برنامه ریزی صحیح برای حل مشکلا کنونی فضای سبز این شهر به شدت احساس می شود. به همین منظور جهت تخمین فضاهای مناسب جهت افزایش سرانه فضای سبز و پارک ها و مکان یابی فضاهای پارک، از فاکتور های مربوطه جهت مکان یابی بهینه پارک ها در محدوده مورد مطالعه استفاده گردید. این پژوهش در 80 صفحه گنجانده شده است.